SEVMEKTEN KİM USANIR

 Aşkın doktoru mu yoksa doktorun aşkımı bilemem,ben her ikisine de inanmıyorum.İnsanın ömrünü neye bağladığını hatta dolandığını düşündüğüm,kısacık hayatımın  bu son esmer günlerinin siyahi olmasından kaynaklı belki,geçmişin pembeleri bana hep simsiyah bakıyor/batıyor.Filmin bu bağlamda önemi kalmıyor artık.

Neden sonra,hayatıma,kalbime içeriden dokunmayı başaran tek doktor hala güneyin yollarında,mesai çıkışı ev dönüşü zamanlarında hep aynı şarkıyı söylüyor:

“sevmekten kim usanır”

Sen usanırsın,bıkarsın hatta.Kurtulmak isteyen gözlerinin bende bıraktığı yaraları hala açık…Neredeyse 10.yıl sonunda içimin hala acıyor olmasına ne çok kızıyorum.Tümden kendime,unutamayan hafızama kızıyorum.

“Felek sen ne feleksen bagrim ettin elek sen
aldın gül yüzlü yari daha neyime gereksen”

Aslında hiç seninle olmamış birinin kaybı,aslında kayıp mıdır’a kadar varan buhranım da,ağacından orman olmayan benken kime kızmaya hakkım var ki..Cevabı basit bu sorunun,hiç kimseye…

Neden yazıyorum peki…Çözümsüz zamanlar içinde kör uçuşu hallerimizden ,bana kör olmandan…

Kör olmada gör beni,tek dileğim,imkansızım…Bir de gider ayak sesini duyabilsem,bir kaç saniye kadar..

 

 

 

 

 

Yazar

sakin (@sakin)

"Düşlerinden sevdiğin biri düşünce uyanırsın, kırılırsın, acıtırsın canını bile bile"

YORUMLAR